Гузоштан ройгон аст. Пардохт ҳангоми озодкунӣ.

Гувоҳномаи фаъолияти соҳибкорӣ ё иқтибос аз феҳристи тиҷоратӣ ва рақами андози АИА. Касе ки ҳамчун шахси алоҳида мегузорад — корхонаи баста, дастгоҳ аз мерос —, инро нишон медиҳад; он гоҳ эълон нишонаи намоён мегирад, ки кафолат нест. Ҳарду иҷозат дорад, вале пинҳон кардан не.

Соатҳои корӣ аз рӯи ҳисобкунак, бо санаи хондан, ва акси тахтача бо рақами заводӣ. Ду ҳисобро мо баста будем, зеро соатҳо мувофиқ набуданд; дар ҳарду ҳолат пул ҳанӯз дар ҳисоби амонатӣ буд ва ба харидорон баргашт. Он чи шумо дар ин ҷо нишон медиҳед, баъдтар дар протоколи дидан дар паҳлӯи он чи худи харидор мехонад, меистад.

Изҳорот дар бораи кафолат. Байни корхонаҳо истиснои он иҷозатдодашуда ва маъмул аст — шумо танҳо бояд онро возеҳ изҳор кунед, ва мо ин изҳоротро дар назди эълон мегузорем, на дар шартҳо. Касе ки ба ҷои ин мехоҳад кафолат диҳад, инро низ нишон дода метавонад; он гоҳ ин далели фурӯш мешавад, на хатти хурд.

Шахси масъул барои дидан ва изҳорот дар бораи боркунӣ: кӣ кран ё боркаш медиҳад, кӣ ҷудо мекунад, кӣ хароҷотро мебардорад. Ин маъмултарин сабаби баҳс баъд аз супоридан аст — бештар аз худи дастгоҳ.